Wysokość dodatku

Wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego (bądź wydatkami ponoszonymi za lokal w przypadku, gdy powierzchnia użytkowa lokalu jest mniejsza lub równa powierzchni normatywnej), a wydatkami poniesionymi przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości:

15 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 1-osobowym,
12 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-4 osobowym,
10 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 5-osobowym i większym.

Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wynosi:

– dla 1 osoby 35m²+ 30% = 45,5m²

– dla 2 osób 40 m² + 30% = 52,0m²

– dla 3 osób 45m² + 30% = 58,5m²

– dla 4 osób 55m² + 30% = 71,5m²

– dla 5 osób 65m² + 30% = 84,5m²

– dla 6 osób 70m² + 30% = 91,0m²

Powierzchnia użytkowa zajmowanego lokalu mieszkalnego nie może przekraczać normatywnej powierzchni użytkowej o więcej niż:

30 % albo
50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %.

W razie zamieszkiwania w lokalu większej ilości osób, dla każdej następnej osoby zwiększa się normatywną powierzchnię użytkową o 5 m^2.

Normy powierzchni użytkowej powiększa się o 15 m², jeżeli w lokalu zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Normatywną powierzchnię powiększa się niezależnie od liczby członków gospodarstwa domowego.

O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności.